Soms moet je kiezen voor jezelf

Er zijn van die momenten in het leven waarop je beseft dat geen enkele keuze gemakkelijk is. Dit is zo'n moment. Na vijfentwintig jaar huwelijk hebben Marleen en ik besloten om elk onze eigen weg te gaan. Dat schrijf ik niet met boosheid of teleurstelling. Integendeel. Ik schrijf het met dankbaarheid voor alles wat we samen hebben beleefd.

Vijfentwintig jaar is een groot deel van een mensenleven. We hebben samen gebouwd, gelachen, moeilijke momenten gekend en prachtige herinneringen gemaakt. Maar boven alles hebben we samen twee fantastische dochters grootgebracht. Margaux en Manon zijn zonder twijfel het mooiste wat uit ons huwelijk is voortgekomen. Daar ben ik elke dag dankbaar voor.

Een huwelijk dat eindigt, is voor mij geen mislukt huwelijk. Sommige verhalen duren een leven lang, andere een hoofdstuk. Dat maakt de mooie jaren die eraan voorafgingen niet minder waardevol. Ik heb lang nagedacht voordat ik deze beslissing nam. Niet weken, maar maanden. Misschien zelfs jaren. Want je neemt zo'n beslissing niet alleen voor jezelf. Je weet dat ze ook impact heeft op de mensen die je graag ziet.

Toch geloof ik dat er momenten zijn waarop je eerlijk moet durven zijn. Tegenover de mensen rondom je, maar vooral tegenover jezelf. Ik ben bijna eenenvijftig. Misschien is dat net een leeftijd waarop je beseft dat tijd het enige is wat je nooit kunt terugkrijgen. Ik wil nog reizen, nieuwe mensen ontmoeten, blijven sporten, blijven ondernemen en elke ochtend opstaan met zin in de dag. Niet omdat mijn leven niet goed was, maar omdat ik voel dat er nog zoveel leven in mij zit.

Dat betekent niet dat ik het verleden achter mij wil laten. Integendeel. Ik zal altijd respect hebben voor Marleen en voor de vijfentwintig jaar die we samen hebben gedeeld. Die jaren hebben mij gemaakt tot wie ik vandaag ben.

Aan mijn dochters wil ik vooral dit meegeven. Blijf altijd trouw aan jezelf. Blijf niet ergens omdat je bang bent voor verandering, maar vertrek ook nooit zonder respect voor wat geweest is. Soms vraagt het leven moed. Niet om vast te houden, maar om los te laten. En dat loslaten hoeft niet met ruzie te gebeuren. Het kan ook met dankbaarheid.

Wat er ook verandert in ons gezin, één ding verandert nooit. Mijn liefde voor Margaux en Manon. Ik zal altijd hun papa zijn, hun grootste supporter en ongelooflijk trots op de jonge vrouwen die ze geworden zijn.

Misschien is dat uiteindelijk de belangrijkste les die ik zelf geleerd heb. Het leven draait niet om een perfect verhaal. Het draait om eerlijk durven leven. Wanneer een hoofdstuk eindigt, mag je met respect de bladzijde omdraaien. Niet omdat je vergeet wat geweest is, maar omdat je gelooft dat er nog mooie pagina's geschreven mogen worden.

Love,
Christophe

I love Manon & Margaux for ever…