23 weken. 21 kilometer. Gewoon trots.

Gisteren liep ik de halve marathon van Leuven.

2:02:54.

En eerlijk?
Ik ben gewoon blij dat ik hem gelopen heb.

Het begon 23 weken geleden

23 weken geleden begon ik eraan.

Niet met grote verwachtingen,
maar gewoon met het idee: ik wil dit eens doen.

Ik gebruikte de app Runna om een plan te volgen.
Dat gaf structuur, houvast… en motivatie op de momenten dat die er minder was.

Gewoon training per training.
Stap voor stap.

Niet elke training was makkelijk

Er waren goede dagen.

Maar ook dagen dat het tegenzat.
Dat het niet uitkwam.
Dat het gewoon “moest”.

En toch ga je.

Niet omdat je moet van iemand anders,
maar omdat je het voor jezelf doet.

Kilometers maken

Ik liep vooral met mijn Brooks Glycerin Max.

Comfortabel. Zacht. Betrouwbaar.

Geen spectaculaire schoen,
maar wel eentje die me door al die kilometers heeft gedragen.

En dat is uiteindelijk wat telt.

Leuven

Het parcours was mooier dan ik had verwacht.

Maar ook zwaarder.

Hoogtemeters, tempowissels…
En een lichaam dat af en toe liet voelen dat 21 kilometer niet vanzelf komt.

Er waren momenten dat het goed ging.
En momenten dat het wat moeilijker werd.

Maar dat hoort erbij.

Gewoon blijven lopen

Op een bepaald moment denk je niet meer aan tijd.

Je denkt gewoon:
blijf gaan.

En dat is eigenlijk het mooie eraan.

Geen grote strategie meer.
Geen analyse.

Gewoon stap per stap.

De finish

En dan ben je er.

2:02:54.

Maar de tijd maakt eigenlijk niet zoveel uit.

Wat telt is dat je gestart bent…
en dat je bent blijven doorgaan.

Tot aan de finish.

Waarom dit voor mij telt

Omdat het me eraan herinnert dat je meer kan dan je denkt.

Dat je met wat discipline en geduld ver kan geraken.

En vooral:

👉 dat het goed voelt om iets af te maken waar je aan begonnen bent.

Op naar de volgende

Of er nog een komt?

Waarschijnlijk wel.

Maar nu eerst gewoon even genieten van deze.