Mijn 52ste levensjaar

Gisteren ben ik 51 geworden. Een leeftijd waar op zich niet zoveel bijzonders aan lijkt. Vijftig klinkt als een mijlpaal. Eenenvijftig veel minder. En toch bleef er gisteren iets door mijn hoofd spelen: ik ben nu begonnen aan mijn 52ste levensjaar.

Als je het zo bekijkt, klinkt het plots anders.

Verjaardagen zijn voor mij nooit echt momenten geweest waarop ik uitgebreid terugblik. Ik kijk meestal vooruit. Wat is het volgende doel? Wat wil ik nog bereiken? Waar wil ik naartoe? Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik hou van vooruitgaan, van plannen maken en van dingen realiseren.

Maar dit jaar voelt anders.

Het afgelopen jaar heeft me geleerd dat je het leven nog zo goed kunt proberen te plannen, maar dat het uiteindelijk toch zijn eigen weg kiest. Dingen waarvan je dacht dat ze vanzelfsprekend waren, kunnen veranderen. Zekerheden kunnen verdwijnen. Mensen kunnen een andere richting uitgaan. En soms sta je plots op een plaats waarvan je een jaar eerder nooit had gedacht dat je er zou staan.

Vroeger zou ik waarschijnlijk onmiddellijk geprobeerd hebben om daar opnieuw structuur in te krijgen. Een plan maken. Beslissingen nemen. Vooruit.

Vandaag probeer ik iets anders te leren.

Niet alles hoeft onmiddellijk opgelost te worden.

Dat klinkt eenvoudig, maar voor iemand zoals ik is het dat niet altijd. Ik ben gewend om verantwoordelijkheid te nemen en oplossingen te zoeken. In mijn werk werkt dat meestal goed. In het leven blijkbaar niet altijd.

Sommige dingen moet je gewoon even laten gebeuren.

Misschien is dat wel iets wat ik wil meenemen in mijn 52ste levensjaar: iets minder proberen te controleren en iets meer durven beleven.

Ik weet ondertussen beter wat belangrijk is voor mij. Mijn dochters en de mensen die ik graag zie. Gezondheid. Vriendschap. Sport. Blijven groeien en nieuwsgierig blijven. Hard werken, maar ook tijd maken om te genieten. Een goed gesprek. Muziek. De zee. Reizen. Een glas wijn op een mooie avond. Soms zijn het uiteindelijk de eenvoudige dingen die het meest blijven hangen.

Ik wil ook trouw blijven aan wie ik ben. Betrouwbaar zijn. Eerlijk. Dingen met respect doen. Niet snel opgeven. Ambitieus blijven, maar zonder voorbij te lopen aan het leven zelf.

Want misschien is dat wel een van de grootste inzichten die met de jaren komt: later is geen onbeperkt begrip.

We denken vaak dat er nog tijd genoeg is. Om die reis te maken. Om iemand te zeggen dat je hem of haar graag ziet. Om iets nieuws te proberen. Om eens wat minder te werken. Om gewoon gelukkig te zijn.

Maar het leven speelt zich niet later af.

Het is vandaag.

Dus nee, ik heb geen groot plan voor mijn 52ste levensjaar. Natuurlijk heb ik nog dromen en doelen. Gelukkig maar. Er zijn nog plaatsen die ik wil ontdekken, dingen die ik wil realiseren en waarschijnlijk nog behoorlijk wat fouten die ik zal maken.

Maar misschien hoeft niet alles meer vast te liggen.

Ik wil vooral gezond blijven, blijven bewegen, blijven ontdekken, graag zien, lachen, af en toe veel te laat gaan slapen en zoveel mogelijk momenten verzamelen waarvan ik achteraf denk: ja, hiervoor doen we het.

Ik ben 51.

Mijn 52ste levensjaar is begonnen.

En voor het eerst sinds lang ben ik misschien iets minder bezig met waar ik precies moet uitkomen.

Ik ben vooral benieuwd naar de weg ernaartoe.

Positieve groetjes,

Christophe